Antalya'da gelişime dair her şeyi burada keşfedebilirsiniz...

DİJİTALLEŞME SANATI BASİTLEŞTİRSE DE GELİŞTİRMEYE DEVAM EDİYOR

DİJİTALLEŞME SANATI BASİTLEŞTİRSE DE GELİŞTİRMEYE DEVAM EDİYOR

Sosyal ağlarda paylaş

Sanatın yavaş yavaş, büyüyerek güzelleştiğini söyleyen Ressam Gökhan Yıldırım, dijitalleşmenin sanatı çok basitleştirdiğini kaydetti. Yıldırım, “Bir sanat kopyalanıp başka bir yerde paylaşılıyor. Bu çok büyük bir emek hırsızlığıdır” dedi.

Antalya’da yaşayan 34 yaşındaki Ressam Gökhan Yıldırım ile hoş sohbet eşliğinde bir söyleşi gerçekleştirdik.  Ressam Yıldırım, dijitalleşmeden, sosyal medyaya; pandemi sürecinden,  eğitimin sanat üzerindeki etkisine. Bir sanatçı en çok neyden korkar, en çok ne hoşuna gider ve bir sanatçının en büyük korkusunun ne olduğuna kadar birçok konuyu dile getirdi. İşte Yıldırım ile yaptığımız söyleşi.

Gökhan Bey öncelikle sizi tanıyalım. Bize kendinizden bahseder misiniz?

34 yaşındayım. Antalya’da yaşıyorum. Bir süre yurt dışında kaldım. Evlendikten sonra Antalya’ya yerleştim ve burada yaşamaya karar verdim. Antalya ve İstanbul’da atölyem var. Arada yurt dışına gidip geliyorum.

HEDEFİM ÖĞRENCİLER YETİŞTİRMEK

Antalya’daki atölyenizden bahseder misiniz? Burada eğitim üzerine çalışmalar oluyor mu?

Antalya’daki atölyemi faaliyete geçireli üç ay oldu. Profesyonel bir atölye oldu. Her sanatseverin çalışabileceği bir atölye oldu. Burada öğrencileri yetiştirmeyi hedefliyorum. Özellikle Güzel Sanatlara hazırlanan ya da bu konuda eğitim almak isteyen öğrenciler için mükemmel bir atölye oldu. Bir takım eksiklerimiz var. 1 ay içerisinde tamamen faaliyette olacak.

??????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????

EMEĞE SAYGILI OLMALIYIZ

Dijitalleşmenin sanata etkisi nedir sizce?

Aslında ben sosyal mecraya karşı bir insandım. Fakat günümüzde artık sosyal medya hayatımıza öyle bir girdi ki, sosyal medyasız hiçbir iş yapamaz olduk. Dijital dünya sanatı çok hızlı akıp giden bir konuma getirdi. İnsanlar; ressamları, heykeltıraşları, müzisyenleri daha çok tanıyorlar. Ellerindeki telefonla hemen her yere ulaşabiliyorlar. Bir eseri sosyal medya üzerinden saniyeler içerisinde tüm dünya ile paylaşabiliyorsun. Tabi bunun dezavantajları da var. Maalesef bazı insanlarda emeğe saygı yok. Bir sanatı kopyalayıp kolay bir şekilde paylaşabiliyorsun. Emeğe saygı gösterilse daha iyi olur düşüncesindeyim. Yapılan bir eseri başka bir yerde görebiliyorsunuz. Emek hırsızlığı yapılıyor maalesef. Sosyal medya üzerinden Dünyanın birçok yerinde takipçilerim var. Çok iyi sonuçlar alıyorum. Amerika’dan, Avrupa’dan, Brezilya’dan, birçok ülkeden yazanlar oluyor. Sosyal medyayı gerçek işimize yarayacak şekilde kullanırsak her şey daha farklı olur diye düşünüyorum.

Pandemi süreci çalışmalarınız ne yönde etkiledi?

Tüm dünyada olduğu gibi tabi bizim sektörü de etkiledi. İstanbul’da faaliyete geçireceğimiz kişisel sergimizi pandemiden dolayı askıya aldık.

SANATTA EĞİTİM ŞART

Sanat doğuştan gelen bir yetenek mi? Eğitimin sanat üzerinde etkisi nedir?

Toplum içinde bunu “ustadan gelme, alaylı, çekirdekten yetişme” bu tarz söylemlerle nitelendiriyorlar. Hatta Salvador Dali’nin bir sözü var, “Herkes resim yapabilir ama herkes Dali olamaz” Bu aslında onun yıllar önce bir röportajında söylediği bir söz. Ben de böyle düşünüyorum. Ben sanatçı doğduğumu düşünüyorum. Bir insan sonradan sanatkâr olabilir. Sanatla uğraşabilir ama ben her insanın doğasının başka şekilde yaratıldığını düşünüyorum. Kendimi keşfettiğimde her şeye, her estetiğe duyarlı olduğumu gördüm. Sadece resim ve heykel konusunda değil. Her şeye estetiktim. Sanatsal olan her şeyi yapmak istiyordum. Eğitim ile de sanatı daha da geliştirebiliriz. Sanatta eğitim şart. Buna kesinlikle katılıyorum. Ben eğitimimi yarıda bıraktım. Almanya’ya gittim. O zaman başka dünyalar vardı kafamda çünkü her sanatçının uç bir noktası var. Ama eğitimimi bırakmadım. Dışarıdan tekrar devam ettim ve bitirdim. Bana ne etkisi oldu? Ben okulu insanlara karşı soğutmak istemem tabii ama teknik olarak eğitim çok önemli. Çünkü teknik bir eğitim alıyorsun. Nasıl kullanacağını, nasıl hareket edeceğini, vizyonsal olarak nasıl yorumlanacağını sana veriyorlar.

TÜRKİYE’DE SANAT GERİDE

Ülkemizde sanat heykeli konusunda çalışmalar nasıl gidiyor?

Ülkedeki sanat benim istediğim noktada değil. Ben yeri geliyor; Kültür Bakanlığı’yla da çalışıyorum, yurt dışında temsilciliklerden destek alıyoruz ama sanat bizim ülkemizde istendiği yerde değil. Bu yüzden insanların biraz daha özveri göstermesi gerekiyor. Dijitalleşme çağında daha çok ön plana atıldı ama istenilen yerde değil. Her şeyin altında sanatçı, her imzanın altına sanat ibaresini koyuyorlar. Bu benim çok hoşuma gitmiyor.

HERKES SANAT YAPABİLİR, FAKAT ESTETİK VURGUSUNU, HERKES YAKALAYAMAZ

GökhanYıldırım – @yildirimarte

Tanıtıp, tüketilmesi için müzik, resim, heykel gibi sanatsal faaliyetler sizce popüler mi olması lazım. Popüler olmayan bir şeyin tüketilmesi çok mu zor?

Popüler olmasına gerek yok. Bana göre; popülerlik başka bir olaydır. Bazı sanatçılar popülerliği yakalıyorlar. Reklam, televizyon, medya gibi unsurlarla bu yapılabilir. Bununla popülerliği yakalayıp bir kitleye oturuyorsun. Günümüzde en çok sinemada kullanılıyor. Eğer şuna örnek verecek olursak; geçmiş çağlarda sanat popüler değildi ve sonradan eski sanat gün ışığına çıkınca popüler olmaya yüz gösterdi. Bu şekilde popüler olmasının bir önemi yok çünkü sanat herkes içindir. Toplum içindir. O yüzden popülerlik sadece çevrenin verdiği bir faktördür. Dediğim gibi yine tekrarlıyorum; herkes sanatla elbette uğraşabilir ve herkes sanat yapabilir, sanat icra edebilir. Bir şeyler oluşturabilir, bir şeyler üretebilir ama estetik vurgusu, kaygı, bütünleşme, bunlar herkesin yakalayabileceği bir durum değildir.

Sizce sergi, galeri, fuar alanlarında sanat olması gereken değeri buluyor mu?

Bir sanatçı bir sergi oluşturmak için bir bütçe ayırıyor. Bir sponsor desteği istiyor. Eğer maddi desteği varsa buna gerek duymuyor. Maddi desteği yoksa dışarıdan kesinlikle destek alması lazım.  Türkiye’nin büyük bir çoğunluğu sanattan yoksun kalıyor ve sergi, fuar alanlarına gitmiyor. Sadece televizyondan, yeni yeni medyadan gördükleri sanal galerilere, sanal ortamlara göz atıyorlar. Bu şekilde bunları görüyor ama sorsanız birçok insan gerçekten de kendi ülkesindeki müzelere dahi gitmemiştir. Kendi ülkesinde hiçbir sanat galerisini gezmemiştir.

Verilen değer parayla mı ölçülmeli yoksa katılımla mı ölçülmeli?

Evet, çok güzel bir noktaya değindin bence. Parayla katılım deyince aklıma şu geliyor; burada sergilerde diyelim ki 21 günlük bir süre var. Sergi sahibi orada sürekli bulunuyor mu? O da önemli. Belki bir yerden sonra vazgeçiyor, sergi alanına gitmiyor bile. Süre bittikten sonra eserlerini toplamaya gidiyor ya da ara ara uğruyor. Çünkü arz-talep meselesi gibi oluyor bir yerden sonra.

POPÜLARİTE PARA DEĞİL, SANATÇININ ÜSTÜNE OLMASI LAZIM

Üreten sanatçı orada olmalı. İnsanlarla birebir konuşması, eserini anlatması, nasıl yaptığını anlatması, onunla neler yaşadığını, geçen zamanı anlatması ve birebir diyalog kurması lazım. Nasıl bir kitap yazarı her gelenin tek tek imzasını verip ona bir kitap hediye ediyorsa, bir ressam veya heykeltıraş da o şekilde insanlarla birebir diyalog içine girerse bu daha iyi olur. Maddiyat onu sonradan getirecektir zaten çünkü sevgi, toplumun sevgisi ve sanatı, o kişiyi sevmesi, o popülerliği zaten getirecek arkasından. Sonra başarıyla birlikte maddiyat da gelecek. Maddiyat ülke açısından da önemli bir konudur. Biliyorsunuz, sanatçılar ülkelerin markasıdır. Bugün başka bir ülkeye gittiğiniz zaman bizi sanatçılarımızla tanıyorlar. Bize sanatçının ismini verdikleri zaman direkt o ülke aklıma geliyor. Avrupa’da bize bunu sürekli empoze etmeye çalışıyorlar. Bir Picasso, Dali dediğimiz zaman, bir eser dediğimiz zaman tüm dünyada insanlar biliyor ve o ülkeyi tanıyorlar. Bizde de böyle olması lazım. Popülarite para değil, sanatçının üstüne olması lazım.

Geldiğimiz bu noktada sanatsal anlamda artık birçok şey dijitalleşti ve dijitalleşmeye de devam ediyor. Bu konuda neler düşünüyorsunuz?

Dijitalleşmeyi öneriyorum… Bunun artıları tabi ki de çoktur. Sosyal medya ile sanat daha çok kitleye ulaşıyor. Tabiki eksilerini unutmamak lazım. Dijitalleşmenin kötü bir yanı da senin eserlerini çok hızlı bir şekilde kopyalayarak, senin yaptığını sanki kendisi yapmış gibi ön plana çıkarıyorlar. Bunun önüne geçemiyorsun.

Ressam Gökhan Yıldırım

EMEK HIRSIZLIĞININ ÖNÜNE GEÇİLEMİYOR

Birçok tanıdığım ünlü sanatçı da “Ben esinlendim” diyor. Ama ürünleri birebir kopya çıkabiliyor. Yani bakıyorum nasıl esinlenebilir bir insan diyorum kendi kendime; ama bakıyorsun reklam ve tanıtım gücü çok yüksek, maddi aldığı destek çok yüksek oluyor. Sponsorlar buna harcanan parayla tabi ki popülerlik açısından sosyal medya ağları olan Instagram, Facebook gibi yerlerde çok ön plana çıkartıyor sizi. Bakıyorsun; dünyanın, Türkiye’nin en popüler sanatçısı sen olmuşsun. Bu çok basit bir şey oluyor; size ait olmayan bir eseri sizinmiş gibi sunarak kandırmış olmak ise ayrı bir etik değer konusu olarak soru işareti şeklinde akıllarda kalabilir. Bütün paramı, gelirimi reklama harcayayım yarın Türkiye’nin en popüler sanatçılarından birisi ben olurum. Ama ben gerçek sanat yapıyor olur muyum? Olmam.

Bir sanatçı en çok neyden korkar ve bir sanatçının en çok ne hoşuna gider. Bir sanatçının en büyük korkusu nedir sizce?

Benim en çok korktuğum şey güzel olan bir şeyin bitmesidir. Herkes gibi güzel olan her şeyin bitmesinden korkarım.  Atölyede bir çalışma yapıyorsam, ona gerçekten emek harcamışımdır. Her şeyi yapmışımdır, her şey hazırdır.  Çok güzel başlamışımdır, orada bir kopukluk olur. Aylarca oraya gitmediğimi ve günlerce boyalara elimi sürmediğimi, fırçayı elime almadığımı bilirim. Sanatçının tarzına, kullandığı malzemeye göre tuval kaygısı değişir. Ama eğer kendinden eminse tuval üstüne başladığın zaman olay bitmiştir. Ama yine de her sanatçı bir kaygı, bir korku yaşar. Ama zaten kaygısını tuvale aktardığı zaman sanat ile bütünleşiyor.  Çünkü kaygı da bir başka şeyler ortaya çıkartıyor. Benim çoğu zaman kaygıyla bıraktığım tablolarım olmuştur ve satılmıştır.

Türkiye ve Avrupa’daki toplumların sanata bakış farkı nedir sizce?

BEN YİNEDE ÜLKEMİ TERCİH EDERİM

Başka bir ülkenin sınır kapısına gittiğinizde bile sanatçıyım diyorsunuz ve sizi çok güzel karşılıyorlar. Ama hemen arkamda benden birisi benim ırkımdan, benim ülkemden birisi duruyor, saatlerce soru soruyorlar. Ben sadece sanatçıyım diyorum, güler yüzle “hoş geldiniz” diyorlar. Bu birinci durum olarak aktarılabilir. Belli ki sanata değer veriyorlar. Ülkede bir şeyler yapmak istiyorsun, sana bir bütçe veriyorlar. Mesela bugün kalkıp gideyim Avrupa’da kişisel bir sergi oluşturmak isteyeyim; hemen destek geliyor ve senin ülkede kalmanı istiyorlar, sana yardım etmek istiyorlar, sanata aşırı saygıları var. Fark etmiyor, ne çizdiğinin önemi yok. Nasıl düşündüğünün önemi yok.  Ama ben yine de kendi ülkemde sanatı icra etmeyi tercih ederim. Çünkü ben öldüğüm zaman burada öleceğim ve buradaki insanlar beni bilecek ve bunu ispatlayacağım.


Sosyal ağlarda paylaş
Sosyal Medyada Paylaşın:

BİRDE BUNLARA BAKIN

Düşüncelerinizi bizimle paylaşırmısınız ?